مطلق مىخوانى مخوان نه اينكه هيچ كسى را به هيچ نحو مخوان بلكه جمله اول آيه ( ان المساجد لله ) مىرساند كه دعا و خواستن در اينجا به معناى عبادت است يعنى هيچ كس را با خدا عبادت مكن بنابراين آيه مباركه هيچ ربطى بپندار باطل وهابيان ندارد ، پسران يعقوب ( ع ) بپدرشان گفتند يا ابانا استغفرلنا اى پدر براى ما استغفار كن . و اما گفته ابن عبد الوهاب نيز مجمل و ضعيف است و بايد متوجه بود كه خواند غير بر سه گونه است . 1 - خواستن از غير خداوند ، بعنوان قادر مستقل و خواندن بعنوان قادر و مدبر بالذات . 2 - خواستن امر مقدور از كسى كه او را مخلوق و مقدور خداوند ميداند . 3 - خواستن امر غير مقدور از كسى كه او را مخلوق و مقدور خداوند ميداند . قسم اول موجب شرك است و در ان اختلافى وجود ندارد حتى اگر مورد خواست امر مقدور ان غير باشد . قسم دوم حتى باعتراف ابن عبد الوهاب هم جايز است . قسم سوم لغو و بيهوده است مثل اينكه از مفلس قرض بخواهيم اين عمل حرام نيست تا چه رسد كه موجب شرك گردد . بهرحال مقام شفاعت براى پيغمبر ( ص ) ثابت است و روح مقدسه او زنده است و ادراك دارد و مسلمانان پيغمبر خود را شريك خداوند نميدانند بلكه ايشان را بنده خداوند مىدانند . و عمده اينكه معناى عبادت چيست ؟ اگر عبادت مطلق تعظيم باشد كه